Një fillim më i ngadalshëm
Ka një çast, pak para se të nisë dita në mal, kur gjithçka duket e mundur. Këpucët ende janë të pastra. Harta është palosur. Përtej shtëpisë së fundit, shtegu humbet mes pemëve.
Duke u bërë vend krijesave që i kanë këto male shtëpi. Ky është një shënim për vëmendjen: ndaj peizazhit, njerëzve që e njohin dhe hollësive të vogla që e bëjnë udhëtimin kujtim.
Salamandrat e zjarrit dalin në ditët me lagështi; kjo u fotografua në shtegun poshtë Gjeravicës.
Në malet e Kosovës, shtigjet janë më shumë se vija mes dy vendeve. Ato lidhin fshatra, kullota verore dhe breza. Të ecësh në to do të thotë të bëhesh pjesë e një tregimi që vazhdon.
Një këndvështrim tjetër
Gjëja e parë që lëmë pas është nxitimi. Ndalu në kthesën e shtegut. Shiko prapa nga u nise. Vëre si drita e ndryshon luginën.
“Pjesa më e bukur e shtegut shpesh është ajo që nuk e kishe planifikuar.”
Të udhëtosh me kujdes do të thotë t’u bësh vend banorëve. Kërko leje para fotografimit. Bli diçka nga fshati. Dëgjo më gjatë se sa flet. Janë zgjedhje të vogla, por e ndryshojnë përvojën e vizitës.
Një ditë në mal nuk matet vetëm me distancë apo lartësi. Nganjëherë është një vakt i përbashkët, një bisedë e papritur ose zëri i erës pasi të gjithë kanë heshtur.
Çfarë marrim me vete në shtëpi
Kthehemi me disa fotografi dhe pak baltë në këpucë. Por gjërat që mbeten nuk futen në valixhe: një perspektivë tjetër, një mirësi e papritur, një arsye për t’u kthyer.
Lëre vendin siç e gjete. Merr kohën tënde. Dhe kur ta tregosh historinë, kujto njerëzit që e bënë të mundur.
